به گفته عطاءالله مهاجرانی، اگر ما عوامل اصلی ثبات و تعادل اقتصادی و اجتماعی و سیاسی را در جامعه ایجاد نکنیم. جامعه به این برآورد برسد که اصلاح امور در درون ساختار نظام ممکن نیست. ساختار شکنی به شکل نظری و خشونت به نحو عملی وارد صحنه می‌شود. مشکلات و مسائل با چشم پوشی و فراموشی حل نمی‌شود تبدیل به مصیبت می‌شود.
ما نیازمند فضای متعادل و به دور از غوغاسالاری برای بیان اعتراض و اعتصاب و شکل گرفتن گفت‌وگو هستیم. در غیاب چنین فضایی نمی‌توان گفت‌وگو کرد.
تظاهرات یا اعتصاب بدون حضور احزاب، سازمان‌های سیاسی و اجتماعی صنفی و مردم‌نهاد می‌شود همین توده بی‌شکل مه آلود مضطربی که شاهدش بوده و هستیم و «دوره می‌کنیم شب را و روز را، هنوز را!» احزاب شناخته شده و سنجیده و انجمن‌ها و اتحادیه‌های صنفی بهترین حلقه پیوند دولت و مردم می‌توانند به شمار آیند.
می‌بایست ظرفیت‌های اعمال نشده قانون اساسی را که از جمله حقوق مردم است، برای اجرا و انجامش راهکارهای قانونی ایجاد کرد. اصل ۲۷ قانون اساسی «تشکیل اجتماعات و راهپیمایی‌ها» را با دو شرط بدون حمل سلاح و عدم اخلال با مبانی اسلام آزاد تلقی کرده است.
اگر به نکات سه گانه‌ای که گفتم توجه شود می‌توان گفت زمینه ارتقا و تأثیرگذاری طبقه متوسط در کشور فراهم می‌شود.
ارتباط نسل‌ها در ایران پیوستگی قبل را ندارد و خیلی گفت‌وگوی بین نسلی مؤثری اتفاق نمی‌افتد، نخبگان سیاسی، اساتید دانشگاه و جامعه‌شناسان در برقراری این پیوند نسلی و جلوگیری از ترویج ادبیات و کنش توأم با خشونت چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
بایست نظام، نخبگان را به رسمیت بشناسد! سپس از آنها انتظار داشته باشد. ممیزی بایست متناسب با تحولات جامعه و اینکه ما دیگر در عصر ممیزی و ممنوعیت نیستیم! سامان یابد.