عَلى لِسانِ المُؤمِنِ نُورٌ يَسطَعُ وَعلى لِسانِ المُنافِقِ شَيطانٌ يَنطِقُ. 

بر زبان مؤمن نورى (الهى) است و درخشان و برزبان منافق شيطانى است كه سخن مى‏گويد. 

شرح نهج البلاغه، ابن‏أبى‏الحديد، ج20، ص280، ح 218 

حدیث (15) امام على عليه‏السلام :  

وَرَعُ المُنافِقِ لايَظهَرُ إلاّ عَلى لِسانِهِ. 

پرهيزكارى منافق جز در زبانش ظاهر نمى‏شود.

غررالحكم، 10130

حدیث (16) امام على عليه‏السلام :

عِلمُ المُنافِقِ في لِسانِهِ وَعِلمُ المُؤمِنِ في عَمَلِهِ.

دانش منافق در زبان او و دانش مؤمن در كردار اوست.

غررالحكم، ح6288

حدیث (17) امام على عليه‏ السلام :

اِنَّ لِسانَ المُؤمِنِ مِن وَراءِ قَلبِهِ وَ اِنَّ قَلبَ المُنافِقِ مِن وَراءِ لِسانِهِ، لاَِنَّ المُؤمِنَ اِذا اَرادَ اَن يَتَكَلَّمَ بِكَلامٍ تَدَبَّرَهُ فى نَفسِهِ، فَاِن كانَ خَيرا اَبداهُ وَ اِن كانَ شَرّا واراهُ وَ اِنَّ المُنافِقَ يَتَكَلَّمُ بِما اَتى عَلى لِسانِهِ لا يَدرى ماذا لَهُ وَ ماذا عَلَيهِ.

زبان مؤمن، در پشت دل اوست و دل منافق، در پشت زبان او، زيرا مؤمن هرگاه بخواهد سخنى بگويد، ابتدا درباره آن مى‏انديشد، اگر خوب بود اظهارش مى‏كند و اگر بد بود آن را پنهان مى‏دارد. اما منافق هر چه به زبانش آيد مى‏گويد، بى آن‏كه بداند چه سخنى به سود او و چه سخنى به زيان اوست.

نهج البلاغه، خطبه 176

حدیث (18) امام باقر عليه‏ السلام :

اِنَّ هذَا اللِّسانَ مِفتاحُ كُلِّ خَيرٍ وَ شَرٍّ، فَيَنبَغى لِلمُؤمِنِ اَن يَختِمَ عَلى لِسانِهِ كَما يَختِمُ عَلى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِهِ.

به راستى كه اين زبان كليد همه خوبى‏ها و بدى‏هاست پس شايسته است كه مؤمن زبان خود را مُهر و موم كند، همان گونه كه (صندوق) طلا و نقره خود را مُهر و موم مى‏كند.

تحف العقول، ص 298

حدیث (19) امام صادق عليه‏ السلام :

اِنَّ لاِهلِ الجَنَّةِ اَربَعَ عَلاماتٍ: وَجهٌ مُنبَسِطٌ وَ لِسانٌ لَطيفٌ وَ قَلبٌ رَحيمٌ وَ يَدٌ مُعطيَةٌ.

 بهشتى‏ها چهار نشانه دارند: روى گشاده، زبان نرم، دل مهربان و دستِ دهنده.

مجموعه ورام، ج 2، ص 91

حدیث (20) امام على عليه‏ السلام :

عَوِّد لِسانَكَ لينَ الكَلامِ وَ بَذلَ السَّلامِ، يَكثُر مُحِبّوكَ وَ يَقِلَّ مُبغِضوكَ.

زبان خود را به نرمگويى و سلام كردن عادت ده، تا دوستانت زياد و دشمنانت كم شوند.

غررالحكم، ح 6231

حدیث (21) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

مَن دَفَعَ غَضَبَهُ دَفَعَ اللّه‏ُ عَنهُ عَذابَهُ وَ مَن حَفِظَ لِسانَهُ سَتَرَ اللّه‏ُ عَورَتَهُ.

هر كس خشمش را برطرف سازد، خداوند كيفرش را از او بردارد و هر كس زبانش را نگه دارد، خداوند عيبش را بپوشاند.

امالى طوسى ، ص 349، ح 721

حدیث (22) امام باقر عليه‏ السلام :

لا یَسلَمُ أحَدٌ مِنَ الذُّنوبِ حَتَّی یَخزُنَ لِسانَهُ.

هیچ کس تا زبانش را نگه ندارد از گناهان در امان نیست.

بحارالانوار، ج75، ص17

حدیث (23) امام حسین عليه‏ السلام :

لا تَقُولُوا باَلسِنَتِکُم ما یَنقُصُ عَن قَدرِکم.

چیزى را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد.

جلاءالعیون، ج۲، ص۲۰۵

حدیث (24) امام صادق عليه‏ السلام :

انَّ أبغَضَ خلقِ اللهِ عبدٌ أتقی الناسُ لسانَهُ.

همانا نفرت انگیزترین مخلوق خدا بنده ای است که مردم از شرّ زبان او پرهیز می کنند.

جهاد النفس،ح672

حدیث (25) امام صادق عليه‏ السلام :

کُونُو دُعاةً للنّاسِ بِغَیر اَلسِنَتِکُم لِیَرُوا منکُم الوَرَع و الاِجتهادَ و الصَّلاة و الخیر فَانَّ ذلکَ داعیةٌ.

مردم را با غیر زبانتان بخوانید تا از شما پارسایی و کوشش و نماز و خوبی را ببینند زیرا این امور آنان را به سوی حق فرا می خواند.

جهادالنفس، ح‏195

حدیث (26) امام سجاد عليه‏ السلام :

المؤمنُ يَصمُتُ لِيَسلَمَ، ويَنطِقُ لِيَغنَمَ.

مؤمن، خاموشى اختيار مى‏كند تا سالم بماند و سخن مى‏گويد تا سودى ببرد.

الكافي: ج 2، ص 231، ح 3 (ميزان الحكمة: ج 4، ص 2863)

حدیث (27) امام علی عليه‏ السلام :

 لا تَقُل ما لا تُحِبُّ أن يُقالَ لَكَ.

آن چه دوست ندارى درباره‏ ات گفته شود، درباره ديگران مگوى.

(بحارالأنوار، ج 77، ص 132)

حدیث (28) پيامبر خدا(صلی الله عليه و آله):

أفشِ السَّلامَ يَكثُرْ خَيرُ بَيتِكَ؛.

سلام را رواج ده تا خير و بركت خانه ‏ات زياد شود.

الخصال، ص 181

حدیث (29) پيامبر خدا (صلی الله عليه و آله):

إيّاكَ و ما يُعتَذَرُ مِنهُ.

بپرهيز از كارى كه موجب عذرخواهى می ‏شود.

بحارالأنوار - ج 78 - ص 200 میزان الحکمة ج5-ص525-ح9480

منبع : http://www.aviny.com/hadis-mozooee/akhlaghi/doroogh.aspx