زمان : 10 دى 1357---1 صفر 1399 

مكان : پاريس، نوفل لوشاتو 

موضوع : پهلوى حكومت ناصالح- ملت صالح نيازمند حاكم صالح 

شاه، دولت و مجلس فاسد

وقتى كه مقدرات مردم دست خودشان نباشد و هركس را آنها دلشان مى‏خواهد، يك نفر آدم غير صالح اينها را تعيين كرده است. يك نفر از رجال سياسى از يك رجل ارتشى نقل كرد كه اين شاه تخصصى دارد در بد انتخابى! [خنده حضار] .

مى‏گفت كه اگر پنج نفر فاسد در مملكت پيدا بشود، اين انگشت‏روى هر پنج نفر مى‏گذارد و آنها را مى‏خواهد انتخاب كند! اين براى اين است كه خودش فاسد است.

 آدم فاسد نمى‏تواند يك نخست وزير صالح معرفى كند. نمى‏تواند يك آدم فاسد يك مجلس صالح را تأييد كند براى اين كه اگر مجلس صالح شد، جلوى مفاسد را مى‏گيرد؛ خوب خودِ اين مبدأِ همه مفاسد است. اگر يك نخست وزير صالحى يا يك دولت صالحى باشد، گوش به حرف شاهى كه بخواهد برخلاف مصالح عمل بكند نمى‏دهد. اگر آدمِ فاسد باشد يك هيأت دولت فاسد درست مى‏كند، يك مجلس فاسد درست مى‏كند. دنبال او فرهنگ فاسد، نظام فاسد، اقتصاد فاسد بد- همه اينها دنبال بدى آن مرد است- از آن جا شروع مى‏شود همه اينها.

اگر آن مرد، آن كسى كه در آن نقطه بالا به خيال خودش واقع شده، يك آدم صلاحيت دارى باشد، يك آدمى باشد كه به فكر ملت باشد، يك آدمى باشد كه بستگى به غير را عار بداند براى خودش، يك نفر مُسْلمى باشد كه- مسلمانى باشد كه- تحت فرمان خدا باشد، كه نبايد زير بار اجانب برود، نبايد فرمانبردار اجانب باشد؛ اگر يك هم چو آدمى رئيس يك مملكت بشود، تمام مملكت را همان اصلاح مى‏كند.

 تمام مملكت ما كه به فساد كشيده شده، براى اين كه آن كه نخست وزير را به حَسَب قانونشان- فرض كنيد- بايد تعيين بكند يك آدم فاسدى است؛ يك كسى كه به فكر خودش و دنبال فكر خودش باشد تعيين مى‏كند. آن نمى‏تواند يك آدم صالح را در رأس قرار بدهد براى اين كه مخالف با آن چيزى است كه او فكر مى‏كند؛ دزديهايش را مى‏گيرد!

 او نمى‏تواند يك فرهنگ صحيحى درست بكند و طرفدار يك فرهنگ صحيح باشد براى اين كه فرهنگ صحيحْ مخالف با اين اغراضى است كه آنها دارند. اگر ما يك فرهنگ صحيح داشتيم كه كارمان اين طور نمى‏شد. نمى‏گذارند كه هيچ جهتى از جهات مملكت ما اصلاح بشود. و تمام مفاسدْ زير سر آن نقطه اول است. يعنى امريكا يك نفر مأمور كرده براى آن و «مأموريت براى وطنش» داده! اين كه مى‏گويد كتاب «مأموريت براى وطنم» راست‏ مى‏گويد اين را! اين مأمورش كرده براى وطنش كه اين وطن را به اين حال برساند كه حالا مى‏بينيد .

كشتارها نتيجه حكومت ناصالحان

آقا! امروز اطلاع دادند كه نمى‏دانم در تهران كشته، در خراسان كشته، در كجا كشته. اينها افتاده‏اند به جان مردم براى كشتن. اين مردكه آخر هم كه دارد نفس آخر را مى‏كشد مى‏خواهد برود، باز تا يك قتل عامهايى نكند دلش آرام نمى‏گيرد.

 وقتى بنا شد يك مملكتى به اين صورت درآمد كه آنهايى كه مقدرات اين مملكت در دستشان است صلاحيت براى اين مقام ندارند، وكيلْ صلاحيت براى اين مقام ندارد؛ وكلايى كه شاه تعيين كند كه نمى‏تواند آدم باشد آن وكيل! نمى‏تواند صالح باشد او.

 اگر به انتخاب مردم باشد مردمْ آدمِ خوب مى‏خواهند، مردمْ آدمِ صالح مى‏خواهند. اگر مردم آزاد باشند خودشان يك شخصى كه بدانند كه مرد صالح خوبى است تعيين مى‏كنند. آنها ديگر نمى‏روند دنبال بدها. آن كه دنبال بد مى‏رود آنى است كه بد است؛ بد دنبال بد! يعنى آن كسى كه چيزهاى خودش، استفاده‏هاى خودش بسته به اين است كه مأمور بد داشته باشد، اگر مأمور خوب داشته باشد ممكن نيست كه بتواند كارهايش را اجرا بكند. اجراى دستورهايى كه مطابق با ميل خودش است، براى استفاده‏هاى خودش يا استفاده‏هاى اجانب، نمى‏شود الّا به مأمورهاى بد؛ انتخاب مى‏كند بدها را. غير صالحها را سرِ كار مى‏گذارند.

 مجلس را انتخاب كردند، اشخاصى را گذاشتند غيرصالح؛ قهراً مجلس غيرصالح به دولت غيرصالح رأى خواهند داد. مجلسى كه براى مملكت و مصلحت مملكت ما نيست، دولتى [را] كه براى مصلحت ما نيست پيش مى‏آورد. نمى‏شود ... محال است غير از اين.

تا اساس اصلاح نشود، تا آن نقطه اول يعنى تا اين سلسله نرود فايده ندارد؛ بايد اينها بروند سراغ كارشان. بروند [سراغ‏] دزديهايى كه كرده‏اند در آن جزيره كه خريده! تازه خريدند. هشت هكتار خريدند و برايش همه چيز درست كردند. همه دار و دسته‏اش هم آن جا هستند؛ يعنى عائله‏اش آن جا هستند. خودش هم حالا مى‏خواهد برود آن جا و يك‏ زندگىِ به خيال مردمْ اشرافى و به حَسَب واقعْ مرگ وار!...

**صحيفه امام ، جلد پنجم ، صفحه 318 تا 321 **  

(استفاده از این مطلب بدون ذکر نشانی سایت جایز نیست)