چشمِ خمارِ نرگسـي ، برده تـوان و طاقتـي

آه خـدا مگـر  شـدم ، مرتكـبِ حمـاقتـي؟

دستِ بريـده ام كجـا ، تا برسـد به دامنش

تـا بـه ديـار او شـوم ، بگذرد از نهـايتـي

پايِ فتاده با چـه رو ، حاجتِ بال و پر كنـد

كم كه ز حق نمي شود ، گر  بكنـد عنايتـي

شعرِ صبـوري مرا ، بر كس ديگـري  بخـوان

گوشِ دلِ شكسته ام ، پر شده از حكايتـي

محكمه ي وزين حق ، مظهرِعدل داورش

از چه شوم به عدليه ،  وز كه كنم  شكايتي؟

گر چه عیان بيان كند ، به خيلِ عاشقـانِ او

در طـربِ وصـالِ دل ، چاره بـود لياقتـي

من كـه بدونِ شـائبه ، طّي طـريق  كـرده ام

نالـه اثـر نمـي كنـد ، دلشـده را شماتتـي

تا به دلـم نظـر كند ، جان به نگـاهِ او دهم

گو كه به زعمِ مه رخان ، جان نكند كفايتي

مي كُشدم مگر نِگه ، به كُشته اش نمي كند!

گرچه به حکم عدل او ، نیست چنین قضاوتي

حرفِ درونِ خويش را ، صريح و شسته مي زنم

من چه كنم به گفته ام ، چيره نشد بلاغتي

واي به بختِ تيره ام ، چو بي اشاره بگذرد

كي برسـد مصيبتي ، گر نکند عنایتي

قلبِ تپنـده ام اگر ، خونِ جگـر برون كنـد

هيچ مبـاش مضطرب ، بلكـه كند شفاعتي

نقطه ي خلوتِ دلش ، جاي مرا نشـان كند

صفـر طلب نمـوده ام ، بي قلـم و كتـابتي

شب همه شب دعـا كنم ، تا بشـوم غلام  او

خرقه ي بندگي دهد ، نه جقّه ي صـدارتي

از سـرِ بي قراريـم ، دگر امان بريـده شـد

سـزا نباشد ار شوم ، شامل یک حمايتي؟

نَخوت و خود ستايشي ، راهيِ كوي ما نشد

اين همه عجز و بندگي ، چيست بجز اصالتي

رشك و حسد اگر برم ، بر دلِ پاكِ عاشقان

عارضِ حال من مشو ، نيست گنه حسادتي

بر دلِ شيدايي من ، كنجِ لبانِ او بس است

گفته مَلِك به وصفِ او ، بَه كه چه قد و قامتي

در طلـبِ وصـالِ جان ، به  انتظـارِ محشرم

گـر كـه به سويِ ما شود ، چه حاجتم قيامتي

شرحِ كمالِ دلربا ، قد به زمـان نمـي دهـد

كي قلمي بيان كند ، وصـفِ  چنين جلالتـي

حلواي تنترانـي و ، مهوشِ سـاكنِ بريـن

هر دو اگر چه شكّرين ، ني به چنين حلاوتي

شد همه شامِ تيره ام ، درپيِ صبحِ روشني

چون همه سويِ او شوم ، دور شـود ذلالتي

او كه به خيلِ عاشقان ، جمله كند تفقدي

نوبه ي وصلِ ما كه شـد ، گو  نكنـد قناعتي

دوش به خواب  ديده ام ، آمده ميهمانِ من

واي عجب ضيافتـي ، مايه ي بس سـعادتي

دشتِ بهشتِ معرفت ، جز به بهاء نمي دهند

ميلِ بهانـه چـون كنـم ، گر بكنـد كرامتـي

عزّتِ نفس را اگر، به نرخِ جان تـوان خريد

در عطشِ هـوايِ دل ، کی بُودم منـاعتـي

عاكفِ كويِ معرفت ، كـاخ  طلب نمي كنـد

رهروِ سـوي عشق را ، نيسـت چنين عمارتي

بيـن كـه زمانـه بگذرد ، ز اوج بي عدالتـي

دامـنِ او رهـا مكـن ، اي  كـه پـيِ صـلابتي

كوكبِ بخت  و آرزو  ، از چه عيان نمي شود

بلكه نديـده در دل و ، گفتـه ي ما صداقتي

بهارِ عمر بايدت ،  سيره ي  او  عيـان كني

عصرِ شباب بگذرد ، چه  حاصـل از ندامتـي

روح و روانِ خويش كن ، فداي فخرِ كائنات

زانكه تاملـي  كني ، رفتـه تـوان  و طـاقتـي

در تب و تابِ زندگي ، غوطه وريم و گوئيا

هيـچ اثـر نمـي كـنـد ، بـر  دلِ مـا  تلاوتـي

سويِ ديارِعاشقان ، هيـچ مرو تو با زبـان

رجوع نما به قلبِ خود ،ب ين به چه روز و حالتي

بهرِ ظهورِ حضرتش ، صدق  وصفا مدد نما

چـاره دعا بود اگـر ، حـق بـدهـد رضـايتـي

طلوعِ  آرزوي  جان ،  مي رسدم  به  ارمغـان

زدوده  گـردد از جهـان ، آفـتِ  بـي عدالتـي

اي كه سخن ز يارِ ما ، مي شنوي گذر مكن

بنده ي ديگري مشـو ، نيست جز او زعامتي

حدیث ناب و معتبر ، دهد ز نصرتی خبر

رسیده از دیار حق ، به فرشیان بشارتی

هدیه ای از امید جان ، می رسدت به ارمغان

رهبری جهان کند ، به حکمت و درایتی

مردِ مهاجر ار  زند ، دم ز امامِ انس و جان

تـا نكنـد اطاعـتـي ، كـي بشـود ولايـتـي

1381/4/28 - مکّه ی مکرّمه

برگرفته از کتاب شوق وصال

منتشر شده در روزنامه اطلاعات 9 مهر 1383